Danas se navršava osam godina od smrti akademika Nedžada Ibrišimovića.  U Sarajevu 15. septembra 2011.godine , u 71. godini života, umro je (preselio na ahiret) Nedžad Ibrišimović. Ibrišimović je bio istaknuti bosanskohercegovački književnik. U trećoj godini je ostao bez oca i s majkom odlazi u Žepče gdje završava osnovnu školu. Nakon jednogodišnjeg pohađanja tehničke škole u Zenici, 1957. godine prelazi u Sarajevo i pohađa srednju školu za primjenjene umjetnosti, odsjek vajarstvo i završava je 1961. godine. Nakon godinu dana nastavničkog rada u Žepču, upisuje studij filozofije u Sarajevu i diplomira 1977. godine. Bio je urednik u listovima “Naši dani” i “Oslobođenje”, jedno vrijeme bio je nastavnik u Goraždu, ali je uglavnom bio profesionalni književnik.

U toku agresije na BiH direktno se uključio u odbranu zemlje. Na Dobrinji je organizovao KZB “Preporod” koja je radila i u doba blokade ovog dijela Sarajeva. Bio je član  Udruženja likovnih umjetnika BiH od 1982. godine. Od 1982. do 2000. imao deset samostalnih izložbi. Bio je predsjednik je Društva pisaca Bosne i Hercegovine, od 1993. do 2001. godine, a od 1995. do 1998. glavni i odgovorni urednik časopisa za književnost “Život”. Prevođen je na češki, turski, albanski, engleski, francuski, španski, njemački i italijanski.

Nakon izlaska iz štampe remek djela “Vječnik” (2005.), Društvo pisaca BiH ga je kandidiralo za Nobelovu nagradu. Roman “Vječnik” je oborio sve rekorde u izdavačkoj kući Svjetlost iz Sarajeva, uključujući i Selimovićev “Derviš i smrt”. U januaru 2009. godine u izdanju IKD “Šahinpašić” objavljeno je osmo izdanje “Vječnika”, a ukupan tiraž svih izdanja je 12.000 primjeraka. Umro je (preselio na ahiret) 15. septembra 2011. godine u Sarajevu, u 71. godini života.

 Nagrade

    za roman Ugursuz dobio je Šestoaprilsku nagradu grada Sarajeva 1969. godine,
    za televizijsku adaptaciju Ugursuza prvu nagradu za dramski tekst na Bledskom festivalu 1970. godine,
    za roman Karabeg godišnju nagradu Izdavačkog preduzeća “Svjetlost” 1971. godine,
    za roman Braća i veziri godišnju nagradu Izdavačkog preduzeća “Veselin Masleša” 1989.
    za knjigu Knjiga Adema Kahrimana, dodijeljena mu je nagrada Društva pisaca BiH 1992.
    za Izabrana djela I – X, dobio je nagradu Skender Kulenović, 2004.
    za roman “Vječnik” dobio je nagradu Bošnjačke zajednice “Preporod”, 2005.
    za roman “Vječnik” Udruženje izdavača i knjižara BiH dodijelilo mu je godišnju nagradu 2005.
    za roman “Vječnik” dodijeljena mu je nagrada Hasan Kaimija, 2006.

Ibrišimovićeva djela

    Kuća zatvorenih vrata, 1964.
    Najbolji časovničar na svijetu (radio-drama), 1967.
    Pisac i njegova kreatura (radio-drama), 1968.
    Zlatni most (radio-drama), 1968.
    Ugursuz, 1968.
        Zla krev, Odeon, Praha, 1976;
        3. izd. V. Masleša, Sarajevo, 1982;
        OGURSEZI. Perkhteu Musa Ramadani. Prishtine, Rilindija, 1988;
        Ugursuz, Svjetlost, Sarajevo, 1984/1985;
        Ugursuz, Svjetlost, Sarajevo, 1991;
        Ugursuz, Preporod, Sarajevo, 1996;
        Ugursuz, Svjetlost, Sarajevo, 1997;
        Ugursuz, Publishing, Sarajevo, 1999;
    Karabeg, 1971.
    Priče, 1972.
    Glas koji je pukao o Egidiju (radio-drama), 1974.
    Izvor (radio-drama), 1977.
    Živo i mrtvo, 1978.
    Zmaj od Bosne, 1980.
    Car si ove hevte, 1980.
    Šamili tubakovi, 1984.
    Nakaza i vila, 1986.
    Drame, 1988.
    Kuća bez vrata i druge priče, 1989.
    Braća i veziri, 1989.
    Dva dana u Al-Akru, 1991.
    Knjiga Adema Kahrimana, 1992.
    Zambaci moje duše, 1993.
    Izabrana djela I – X.
    Vječnik, 2005.

Citati i izreke Nedžada Ibrišimovića

“Sinoć je u Žepču obijena knjižara iz koje je ukradena jedna moja knjiga. Sumnja je pala na oba čitaoca. Istraga je u toku…” (“Slovo (o) čitaocu” – augusta, 1990. – Ruhani i šejtani inspiracija)

    “Ja sam gotovo neprekidno, cio dan i cijelu noć pisac, čak, nekako, čini mi se, i ispod dana i ispod noći da sam pisac, veoma često zaboravljam da imam tijelo, da sam u njemu, da ga pokrećem, da se njime služim i, kad ovo kažem, naročito su mi s uma smetnuta leđa i potiljak (…)” (“Moja muslimanska triologija” – decembra, 1990. – Ruhani i šejtani inspiracija)

    “Kako li veliki pisci gledaju na male pisce? Da li onako kao što general gleda na vojnike? ili bogataš na siromahe? ili onako kao što ljepotica gleda?” (Ibid.)

    “Ja živim uporedo sa svojim užasima, nekako ravnopravno i mirno.” (Ibid.)

    “O svojoj vlastitoj knjizi mogu misliti jedno, a neko drugi nešto drugo. Čak i kada živi svoju knjigu, pisac se njome ograđuje. Nije li onda slava i poznatost spisateljev paradoks?” (Ibid.)

Općina Ilijaš, gdje je Ibrišimović proveo posljednje godine života,  s ponosom ističe da SŠC “Nedžad Ibrišimović”  u Ilijašu nosi ime u čast bh. velikana Nedžada Ibrišimovića.

Share.

Comments are closed.